تبلیغات
پودرجنسینگ فرمول h-40 - افزایش فشار خون در دوران حاملگی
پودرجنسینگ فرمول h-40
یکی از افتخارات طب گیاهی ایران .. دارای بارکد ملی کالا
H-40 ، فورتین هربال ،ناتوانی جنسی ،قوه جنسی،قوای مردانه ،قوای باء،قوای باه، قوه باه،کمرسفت کن،سفت کننده کمر،افزایش سفتی آلت،نعوظ،سفتی آلت، نعوض،سختی آلت،نعوذ،شلی آلت،آلت سفت،آلت سخت،آلت محکم،،جنسینگ ، جن سینگ ، جن سین،بزرگ کردن آلت، ، جنسینک،آلت بزرگ نمودن، جینسنگ،اچ فوتین، بالابردن قطر آلت، کلفتی آلت،قطورآلت، درازی آلت،آلت بزرگ،آلت جنسی،اندازه آلت جنسی مردانه، آلت مردانه،روش های بزرگ کردن آلت،طرق بزرگ کردن آلت مردان، آلت جنسی مردان،اندازه آلت مرد،اندازه طبیعی آلت مردان،طول طبیعی آلت مردا، رشد آلت، آلت کوچک، بیضه ، بیضه ها ، جین سنگ، قرمز کره ، سمناکس،شارک پاور،ویگارکس ، ویگاریکس، ویگرکس،اس ایکس، مکس من، سیندنافین، قرص کمر، قرص تاخیری،قرص مردان، قرص جنسی،

افزایش فشار خون در دوران حاملگی

شنبه 7 آبان 1390

نویسنده: مکمل H-40 جنسینگ |

پرفشاری مزمن خون در حاملگی

یک زن 35 ساله که تاکنون حاملگی نداشته است و سابقه‌ای 5 ساله از پرفشاری خون را ذکر می‌کند تمایل دارد باردار شود. وی مصرف داروهای ضد بارداری را متوقف کرده است. تنها دارویی که وی استفاده می‌کند لیزینوپریل با دوز 10 میلی‌گرم در روز است...

 فشار خون وی mmHg‌68/124 و شاخص توده بدن وی (وزن برحسب کیلوگرم تقسیم بر مجذور قد بر حسب متر) 27 است. به وی چه توصیه‌ای می‌کنید؟

مشکل بالینی

پرفشاری مزمن خون در حاملگی به صورت فشار خون حداقل mmHg‌140 سیستولی یا mmHg 90 دیاستولی قبل از حاملگی یا در زمانی که برای اولین بار طی حاملگی قبل از هفته بیستم برای مراقبت‌های مربوطه مراجعه می‌کنند، تعریف می‌شود. شیوع پرفشاری مزمن خون در حاملگی در ایالات متحده تا 3 برآورد شده است و با گذشت زمان نیز در حال افزایش است. این افزایش در شیوع عمدتا به افزایش شیوع چاقی که عامل خطر مهمی برای پرفشاری خون محسوب می‌شود و نیز تاخیر در بچه‌دار شدن تا سنینی که پرفشاری مزمن خون در آن هنگام بیشتر شایع است، قابل انتساب است. از این رو، شمار روزافزونی از زنان با پرفشاری خون وارد دوران حاملگی می‌شوند که هم از نظر خطرات پرفشاری مزمن خون در حاملگی و هم از نظر تنظیم داروهای ضد پرفشاری خون قبل و حین حاملگی نیاز به مشاوره دارند.

اغلب زنان دچار پرفشاری مزمن خون، پیامدهای حاملگی خوبی دارند، ولی این زنان در مقایسه با جمعیت عمومی به میزان بیشتری در معرض خطر عوارض حاملگی قرار دارند. خطر وقوع یک پیامد زیانبار، با شدت پرفشاری خون و وجود آسیب اعضای هدف، افزایش می‌یابد. علاوه به این برخی از داروهای ضد پرفشاری خون، در حاملگی خطراتی ایجاد می‌کنند و قبل از بارداری باید قطع شوند. از آنجا که تقریبا 50 حاملگی‌ها در ایالات متحده بدون برنامه‌ریزی قبلی رخ می‌دهند، مشاوره از نظر این خطرات با زنان در سن باروری که دچار پرفشاری خون هستند، به عنوان بخشی از مراقبت‌های متداول، اهمیت زیادی دارد.

در زنان دچار پرفشاری مزمن خون، افزایش فراوانی پره‌اکلامپسی (25-17 در مقابل 5-3 در جمعیت عمومی) و نیز پارگی جفت، محدودیت رشد جنین، زایمان قبل از موعد و سزارین مشاهده می‌شود. خطر اضافه شدن پره اکلامپسی با افزایش طول مدت پرفشاری خون، افزایش می‌یابد. پره‌اکلامپسی سردسته علل زایمان قبل از موعد و زایمان سزارینی در این گروه است. در یک مطالعه که روی 861 زن دچار پرفشاری مزمن خون انجام شد، پره‌اکلامپسی در 22 این زنان رخ داد و در تقریبا نیمی از این زنان، پره‌اکلامپسی در سن کمتر از 34 هفته حاملگی، یعنی زودتر از آنچه که معمولا در زنان بدون پرفشاری خون قبلی رخ می‌دهد، به وقوع پیوسته بود. زنان دچار پرفشاری مزمن خون که پره‌اکلامپسی نیز روی آن اضافه می‌شود، در مقایسه با زنان دچار پرفشاری مزمن خون که پره‌اکلامپسی به آن افزوده نمی‌شود، به میزان بیشتری در معرض خطر تولد یک نوزاد کوچک برای سن حاملگی(SGA) و پارگی جفت قرار دارند. حتی در غیاب پره‌اکلامپسی اضافه شده، زنان دچار پرفشاری مزمن خون بیشتر در معرض خطر پیامدهای ناگوار قرار دارند. مطالعاتی که در کانادا، ایالات متحده و نیوزیلند انجام شده است نشان می‌دهد محدودیت رشد جنینی (وزن واقعی یا تخمینی جنین زیر صدک دهم برای عرف جامعه) به عنوان عارضه 20-10 درصد این حاملگی‌ها رخ می‌دهد، در آنالیز همگروهی تولد ملی دانمارک(1) بعد از همسان‌سازی از نظر سن، شاخص توده بدن، وضعیت سیگار کشیدن، تعداد زایمان‌ها و دیابت، پرفشاری مزمن خون با خطر تقریبا 5 برابر زایمان قبل از موعد و افزایش خطر 50 درصدی تولد نوزادی که برای سن حاملگی کوچک باشد، همراه بود. فراوانی پارگی جفت در زنان با پرفشاری مزمن خون دو برابر زنانی است که فشار خون طبیعی دارند (56/1 در برابر 58/0) و این خطر در زنان دچار پره‌اکلامپسی باز هم افزایش می‌یابد. پرفشاری مزمن خون با افزایش خطر مرده‌زایی نیز مرتبط بوده است. اغلب زنان دچار پرفشاری مزمن خون، همانند زنانی که فشار خون طبیعی دارند، طی حاملگی کاهش فشار خون را تجربه می‌کنند؛ فشار خون تا انتهای سه ماهه اول حاملگی افت می‌کند و طی سه ماهه سوم تا حد مقادیر قبل از حاملگی افزایش می‌یابد. در نتیجه داروهای ضد پرفشاری خون را غالبا می‌توان طی حاملگی کاهش داد. با این حال، علاوه بر زیرگروهی از زنان دچار پرفشاری مزمن خون که دچار پره‌اکلامپسی می‌شوند،
20-7 دیگر از این زنان نیز دچار تشدید پرفشاری خون طی حاملگی بدون وقوع پره‌اکلامپسی می‌شوند.


راهبردها و شواهد ارزیابی حاملگی

جهت بهینه‌سازی رژیم‌های درمانی قبل از حاملگی و تسهیل مشاوره در مورد عوارض بالقوه حاملگی، مراقبت‌های زنان دچار پرفشاری مزمن خون باید قبل از حاملگی آغاز شود. ارزیابی قبل از حاملگی پرفشاری مزمن خون باید به طور معمول طبق راهکارهای کمیته ملی مشترک پیشگیری، کشف، ارزیابی و درمان فشار خون بالای شماره هفتم (7‌JNC) برای ارزیابی آسیب اعضای هدف صورت گیرد، که این توصیه‌ها اصلاحات ویژه برای ارزیابی حین حاملگی را شامل نمی‌شوند. چنین توصیه‌هایی شامل استفاده از الکتروکاردیوگرافی و ارزیابی قند خون، هماتوکویت، پتاسیم سرم، کراتینین، کلسیم و پروفایل لیپوپروتئین‌ها و نیز آزمایش ادرار هستند. با توجه به افزایش خطر پره‌اکلامپسی در زنان با پرفشاری مزمن خون، ارزیابی قبل از حاملگی باید تعیین مقدار کمی پروتئین ادرار 24 ساعته را نیز جهت تسهیل شناسایی پره‌اکلامپسی افزوده شده متعاقب، شامل شود. وجود تظاهرات مربوط به اثر پرفشاری خون بر اعضای هدف می‌تواند باعث بدتر شدن پیش آگهی طی حاملگی شود و در هنگام مشاوره باید آن را مدنظر قرار داد. به عنوان مثال، وجود پروتئینوری در بدو مراجعه، خطر افزوده شدن پره‌اکلامپسی و محدودیت رشد را افزایش می‌دهد.

در اغلب زنان دچار پرفشاری مزمن خون، علت این اختلال نامعلوم است. میزان علل قابل شناسایی پرفشاری خون در زنان در سن باروری به خوبی مطالعه نشده است. ارزیابی علل قابل شناسایی پرفشاری خون معمولا محدود به آن دسته از زنان دچار پرفشاری خون است که به درمان مقاوم یا نیازمند چندین دارو نیستند و یا در کسانی که علایم یا نشانه‌های حاکی از علل ثانویه دارند، انجام می‌شود. ارزیابی‌ها در این موارد باید طبق راهکارهای JNC7 باشند. با این حال از آنجا که انجام آزمایش‌ها در این موارد، احتمالا نیازمند استفاده تشخیصی از پرتونگاری است و به دلیل این که درمان ناهنجاری‌های کشف شده غالبا نیازمند جراحی است، پزشکان باید در صورت امکان قبل از حاملگی به فکر انجام چنین ارزیابی‌هایی باشند.


پایش برای پره‌اکلامپسی

شناسایی پره‌اکلامپسی اضافه شده در زنان دچار پرفشاری مزمن خون می‌تواند به دلیل بالا بودن فشار خون در شروع ارزیابی و این که امکان دارد برخی از زنان پروتثینوری پایه‌ای داشته باشند، دشوار باشد. پره‌اکلامپسی اضافه شده همواره باید در هنگامی که فشار خون در حاملگی افزایش می‌یابد یا شروع اخیر پروتئینوری یا افزایش در پروتئینوری پایه وجود دارد، مدنظر قرار گیرد. افزایش سطح اسید اوریک می‌تواند به افتراق این دو وضعیت کمک کند، اگر چه همپوشانی قابل توجهی در این سطوح وجود دارد. وجود ترومبوسیتوپنی یا افزایش مقادیر در آزمایش‌های کارکرد کبد نیز می‌تواند موید تشخیص پره‌اکلامپسی باشد. به تازگی شاخص‌های رگ‌زایی(آنژیوژنیک) سرمی و ادراری به عنوان موارد کمک کننده احتمالی در تشخیص پره‌اکلامپسی اضافه شده، مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، ولی در حال حاضر برای حمایت از کاربرد آن‌ها در این جمعیت داده‌های کافی وجود ندارد.


گزینه‌های درمانی

داروهای ضد پرفشاری خون

یک دلیل اصلی برای درمان پرفشاری خون در حاملگی، کاهش موربیدیته مرتبط با پر فشاری شدید خون است (جدول 1). یک فرابررسی مشتمل بر 28 کارآزمایی تصادفی شده که به مقایسه درمان پرفشاری خون با دارونما یا عدم درمان پرداخته بودند، نشان داد درمان پرفشاری خون به شکل معنی‌داری خطر پرفشاری شدید خون را کاهش می‌دهد. با این حال درمان خطرات پره‌اکلامپسی اضافه شده، پارگی جفت یا محدودیت رشد را کاهش نداد و باعث بهبود پیامدهای نوزادی نیز نشد.

داروی ضد پرفشاری خونی که بیشترین مقدار داده‌های مرتبط با بی‌خطری آن برای جنین وجود دارد، متیل دوپا است که از سال‌های دهه 1960 طی حاملگی مورد استفاده قرار می‌گرفته است. در یک مطالعه طی 5/7 سال پیگیری، هیچ پیامد تکاملی زیانباری در بین 195 کودکی که مادران آنها متیل‌دوپا دریافت کرده بودند، رویت نشد. بنابراین متیل‌دوپا توسط بسیاری از گروه‌های راهکاری، به عنوان درمان خط اول در حاملگی شناخته می‌شود. با این حال متیل‌دوپا غالبا باعث خواب‌آلودگی می‌شود که این مساله می‌تواند تحمل پذیری آن را محدود سازد و مصرف دیگر داروها را اجتناب‌ناپذیر نماید.

در یک فرابررسی، کارآزمایی‌های تصادفی شده‌ای که به مقایسه داروهای ضد پرفشاری خون مختلف در حاملگی پرداخته‌اند، معلوم شد مصرف بتابلوکرها در مقایسه با متیل‌دوپا باعث حملات شدید پرفشاری خون کمتری می‌شود. لابتالول که یک مسدودکننده توأم گیرنده‌های آلفا و بتا است، غالبا به عنوان درمان خط اول یا خط دوم دیگری برای پرفشاری خون در حاملگی توصیه می‌شود. اگرچه برخی داده‌ها ارتباط بین آتنولول و محدودیت رشد جنینی را مطرح کرده‌اند، این یافته‌ها با مصرف دیگر بتابلوکرها یا لابتالول گزارش نشده است و این که آیا ارتباط مشاهده شده ناشی از مصرف آتنولول بوده است یا به دلیل پرفشاری خون زمینه‌ای رخ داده است، مشخص نیست. به هر جهت برخی متخصصان از روی احتیاط، اجتناب از مصرف آتنولول طی حاملگی را توصیه می‌کنند.

مسدودکننده‌های طولانی‌اثر کانال کلسیم نیز در حاملگی بی‌خطر به نظر می‌رسند؛ اگر چه تجربیات مربوط به مصرف آن‌ها محدودتر از لابتالول است. دیورتیک‌ها به دلیل نگرانی‌های مربوط به کاهش حجم برای مدت‌های طولانی در حاملگی ممنوعیت مصرف داشته‌اند. با این حال مرور 9 کارآزمایی تصادفی شده، هیچ تفاوت معنی‌داری را از نظر پیامدهای حاملگی بین زنان مبتلا به فشار خونی که دیورتیک استفاده می‌کردند و کسانی که هیچ داروی ضد فشار خونی مصرف نمی‌کردند، نشان نداد. بر همین اساس برخی از راهکارها از تداوم درمان با دیورتیک‌ها طی حاملگی در زنان مبتلا به پرفشاری مزمن خونی که قبلا تحت درمان با این داروها بوده‌اند، حمایت می‌کنند.

مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACEi) و مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs) در حاملگی منع مصرف دارند. مصرف این داروها در نیمه دوم حاملگی با الیگوهیدرآمینوس (احتمالا ناشی از اختلال کارکرد کلیه جنین) و آنوری نوزادی، ناهنجاری‌های رشدی، هیپوپلازی جمجمه و مرگ جنین همراه بوده است. مهارکننده‌های ACE با اثرات تراتوژنی بالقوه‌ای نیز ارتباط دارند. در یک مطالعه همگروهی گذشته‌نگر که زنانی را که در سه ماهه اول حاملگی با مهارکننده‌های ACE مواجهه داشتند در بر می‌گرفت، نسبت خطر مرتبط با مواجهه با مهارکننده‌های ACE در مقایسه با مواجهه با دیگر داروهای ضد پرفشاری خون، برای نقایص قلبی- عروقی 0/4 و برای نقایص دستگاه عصبی مرکزی 5/5 بود. اگر چه ماهیت مشاهده‌ای این مطالعه، رد کردن احتمال مخدوش‌کنندگی دیگر عوامل مرتبط با مصرف مهارکننده‌های ACE را غیرممکن می‌سازد. توصیه می‌شود زنانی که مهارکننده‌های ACE مصرف می‌کنند، و با تعمیم این موضوع مصرف‌کنندگان دیگر داروهای مسدودکننده سیستم رنین- آنژیوتانسین (مثل ARBs و مهارکننده‌های رنین)، قبل از حاملگی در زمانی که امکان داشته باشد داروی خود را با دسته دیگری از داروهای ضد پرفشاری خون تعویض کنند.

ثابت شده است اصلاحات شیوه زندگی نظیر کاهش وزن و افزایش فعالیت فیزیکی باعث بهبود کنترل فشار خون در افرادی که حامله نیستند می‌شود. علاوه بر این، افزایش شاخص توده بدن، عامل خطرساز اثبات شده‌ای برای پره‌اکلامپسی است. کالج زنان و زایمان آمریکا، کاهش وزن قبل از حاملگی را در زنان چاق توصیه می‌کند. به هرحال داده‌های کافی برای حصول این نتیجه که اقدامات مذکور باعث بهبود پیامدهای حاملگی خصوصا در زنان دچار پرفشاری خون می‌شود، وجود ندارد.


اهداف مربوط به فشار خون در حاملگی

با توجه به فقدان داده‌های قطعی حاصل از کارآزمایی‌های تصادفی شده که راهنمایی برای آستانه‌های شروع مصرف داروهای ضد پرفشاری خون یا اهداف فشار خون در حاملگی باشند، راهکارهای حرفه‌ای متنوع، توصیه‌های مختلفی در مورد اندیکاسیون‌های شروع درمان (از فشار خون بالاتر از mmHg‌89/159 تا بالاتر mmHg‌109/169) و اهداف فشار خون در زنانی که درمان دریافت می‌کنند (از فشار زیر mmHg‌90/140 تا زیر mmHg‌110/160) ارائه کرده‌اند. برخی متخصصان توصیه می‌کنند تا زمانی که مقادیر فشار خون زیر این آستانه‌ها باشند، مصرف داروهای ضد پرفشاری خون در حاملگی متوقف شود. برای زنانی که درمان ضد پرفشاری خون در آن‌ها ادامه می‌یابد، باید از پایین آوردن شدید فشار خون اجتناب شود. یک فرابررسی کارآزمایی‌های تصادفی شده مربوط به درمان پرفشاری خون خفیف تا متوسط در حاملگی (هم مزمن و هم مرتبط با حاملگی) بیان‌گر آن است که شدت بیشتر کاهش فشار خون با افزایش خطر محدودیت رشد جنین ارتباط دارد. بر همین اساس شاید لازم باشد دوز داروهای ضد پرفشاری خون در حاملگی، و خصوصا در سه ماهه دوم یعنی هنگامی که فشار خون نوعا در مقایسه با سطوح قبل از حاملگی یا طی سه ماهه اول، افت می کند، کاهش یابند.


پیشگیری از پره‌اکلامپسی

از آنجا که پره‌اکلامپسی اضافه شده، پیامد زیانبار اصلی مرتبط با پرفشاری مزمن خون در حاملگی است، بسیاری از زنان این سوال را مطرح می‌کنند که آیا هیچ درمانی می‌تواند این خطر را کاهش دهد. کارآزمایی‌های تصادفی شده بزرگ با شاهد دارونما هیچ کاهش معنی‌داری را در میزان خطر پره‌اکلامپسی اضافه شده با مصرف دوز کم آسپیرین، مکمل کلسیم یا مکمل آنتی‌اکسیدان به صورت ویتامین C و E نشان نداده‌اند؛ اگر چه فرابررسی‌های مطالعات کوچک‌تر، فوایدی را مطرح کرده است.


پایش جنینی

تلاش برای پایش زنان و جنین آن‌ها از نظر عوارض می‌تواند شامل ویزیت‌های قبل از زایمان بیشتر برای زنان دچار پرفشاری مزمن خون در مقایسه با زنان بدون این مشکل باشد. این ویزیت‌ها با هدف پایش دقیق زنان از نظر عوارض پرفشاری مزمن خون از طریق اندازه‌گیری فشار خون و پروتئین ادرار انجام می‌شود. از آنجا که چنین حاملگی‌هایی با افزایش احتمال محدودیت رشد جنین همراه هستند، ارزیابی رشد جنین توصیه می‌شود. بسیاری از متخصصان زنان، تخمین رشد جنین توسط سونوگرافی را نیز به ارزیابی منظم ارتفاع فوندوس اضافه می‌نمایند و این کار را از اوایل سه ماهه سوم آغاز می‌کنند و بسته به فشار خون مادری، داروها، عوارض و یافته‌های تصویربرداری قبلی، در فواصل 4-2 هفته‌ای ادامه می‌دهند. اگر چه داده‌های مربوط به جمعیت‌های کم‌خطر حاکی از آن است که سونوگرافی و ارزیابی ارتفاع فوندوس نتایج مشابهی را از نظر کشف محدودیت رشد در پی داشته‌اند، سونوگرافی حجم مایع آمنیونی و تون و حرکات جنین (پروفایل بیوفیزیکی) را نیز ارزیابی می‌کند، که این ارزیابی‌ها با در نظر گرفتن خطرات مرتبط با پرفشاری مزمن خون در حاملگی می‌تواند مفید واقع شود. با توجه به افزایش خطر مرده‌زایی در مادران دچار پرفشاری خون، نظارت بر تندرستی جنین نیز توسط برخی متخصصان توصیه می‌شود؛ اگر چه برخی دیگر توصیه می‌کنند این ارزیابی‌ها به حاملگی‌هایی که با عوارضی همچون محدودیت رشد یا پره‌اکلامپسی همراه هستند، محدود شوند. این آزمایش‌ها می‌تواند ارزیابی الگو و تغییرپذیری ضربان قلب جنین (آزمایش غیراسترسی) را نیز شامل شود. عوارض مادری (مثل پره‌اکلامپسی یا تشدید پرفشاری خون) نتایج غیراطمینان‌بخش آزمایش‌های جنینی، غالبا شاخص‌هایی برای زایمان زودهنگام تلقی می‌شوند. پزشکان باید خطرات موربیدیته جنینی مرتبط با زایمان قبل از موعد را با خطرات عوارض مادری و جنینی ناشی از تداوم درمان‌های توام با انتظار مقایسه کنند. در زنان با پرفشاری مزمن خون بدون عوارض دیگر، زایمان غالبا برای زمانی نزدیک به موعد تخمینی مقرر برنامه ریزی می‌شود؛ هرچند لزوم چنین مداخله‌ای درصورت اطمینان بخش بودن نتایج آزمایش‌ها و طبیعی بودن رشد جنین، نامشخص است.


شیردهی

شیردهی باید در زنان دچار پرفشاری مزمن خون و از جمله کسانی که نیاز به دارو دارند، مورد ترغیب قرار گیرد. اگر چه اکثر داروهای ضد پر فشاری خون را می‌توان در شیر مادر کشف کرد، سطوح این داروها معمولا پایین‌تر از سطح پلاسمایی خون مادر است. این سطوح نسبتا پایین و داده‌های مشاهده‌ای حاصل از مجموعه‌های زنانی که در حین شیردهی دارو مصرف می‌کرده‌اند، سبب شده است آکادمی طب اطفال آمریکا اکثر داروهای ضد پرفشاری خون، و از آن جمله مهارکننده‌های ACE را به عنوان «معمولا سازگار» با شیردهی برچسب‌گذاری کند. از آنجا که گزارش‌های موردی، خستگی و برادی‌کاردی را در نوزادان مادران شیردهی که آتنولول مصرف می‌کرده‌اند توصیف نموده‌اند، آکادمی طب اطفال آمریکا توصیه می‌کند آتنولول با احتیاط مصرف شود. چنین موارد احتیاطی در مورد دیگر بتابلوکرها نظیر متوپرولول مشاهده نشده است. از آنجا که داده‌های کافی در مورد مصرف داروهای ARB و شیردهی وجود ندارد، توصیه می‌شود برای درمان پرفشاری خون در زنان شیرده از داروهای دیگری استفاده شود. توصیه‌های جامعه متخصصان زنان و زایمان کانادا حاکی از آن است که مصرف نیفدیپین طولانی‌اثر، لابتالول، متیل دوپا، کاپتوپریل و انالاپریل طی شیردهی قابل قبول است.


حوزه‌های عدم قطعیت

داده‌های حاصل از کارآزمایی‌های تصادفی شده که اطلاعاتی در مورد درمان زنان مبتلا به پرفشاری مزمن خون در حاملگی نظیر لزوم دریافت درمان ضد پرفشاری خون در زنان دچار پر فشاری خفیف تا متوسط خون، فشار خون هدف مورد استفاده برای درمان و احتمال برتری برخی از داروهای ضد پرفشاری خون در حاملگی ارایه کنند، محدود هستند. مطالعه کنترل پرفشاری خون در حاملگی(1) یک کارآزمایی تصادفی شده در حال انجام است که زنان دچار پرفشاری مزمن خون یا پرفشاری خون مرتبط با حاملگی را شامل می‌شود و به مقایسه کنترل «کمتر دقیق» (فشار خون دیاستولی هدف mmHg‌100) یا کنترل دقیق (فشار خون دیاستولی هدف mmHg‌85) از نظر پیامدهای نوزادی، جنینی و مادری می‌پردازد؛ اتمام این مطالعه در سال 2013 پیش‌بینی شده است. جهت ارزیابی پیامدهای جنینی و مادری مرتبط با اهداف فشار خونی و مصرف داروهای پرفشاری خون مختلف، مطالعات آینده‌نگر بیشتری مورد نیاز است. پیگیری طولانی‌مدت مادر و فرزند نیز الزامی است؛ خصوصا با توجه به شواهد روزافزونی که نشان می‌دهند محیط داخل رحمی پیامدهای سلامت بعدی را تحت تاثیر قرار می‌دهند.


راهکارها

راهکارهای مربوط به اقدامات درمانی در حاملگی در زنان مبتلا به پر فشاری مزمن خون توسط کالج متخصصان زنان و زایمان آمریکا، جامعه متخصصان زنان و زایمان کانادا، گروه کاری برنامه آموزش ملی فشار خون بالا و جامعه استرالیایی مطالعه پرفشاری خون در حاملگی (جدول 2) منتشر شده است. همه این راهکارها بر اهمیت درمان و برنامه‌ریزی قبل از بارداری تاکید دارند و توصیه می‌کنند از مصرف مهارکننده‌های ACE در حاملگی اجتناب شود و بر تجارب طولانی‌مدت موید بی‌خطری متیل دوپا طی حاملگی تاکید می‌کنند. با این حال، راهکارهای مختلف، آستانه‌های گوناگونی برای درمان ضد پرفشاری خون توصیه می‌کنند و از نظر توصیه‌های مربوط به برخی داروهای خاص نظیر تایید یا عدم مقبولیت کاربرد آتنولول در حاملگی یا یکدیگر تفاوت دارند.


نتیجه‌گیری‌ها و توصیه‌ها

در بیمار مبتلا به پرفشاری خونی که در ابتدای مقاله توصیف شد، باید توصیه کرد تا هنگامی که تحت بررسی‌های قبل از حاملگی نظیر ارزیابی آسیب اعضای هدف، ارزیابی از نظر علل قبل شناسایی پرفشاری خون در صورتی که آزمون‌های آزمایشگاهی، معاینه فیزیکی یا سابقه طبی وی بیانگر آن باشد و همچنین تنظیم درمان ضدپرفشاری خون قرار گیرد، از روش‌های جلوگیری از بارداری استفاده کند. اگر علتی قابل اصلاح برای پرفشاری خون شناسایی شد، باید قبل از حاملگی به آن پرداخت. قبل از تلاش برای بارداری، بیمار باید مهارکننده ACE را با یک داروی دیگر ضد پرفشاری خون که برای حاملگی بی‌خطر تلقی می‌شود (متیل‌دوپا، یا مسدودکننده‌های طولانی‌اثر کانال کلسیم) جایگزین کند و از نظر کاهش وزن تحت مشاوره قرار گیرد. اگر چه برخی راهکارها مصرف متیل‌دوپا را براساس سابقه بی‌خطری طولانی مدت آن به عنوان خط اول توصیه می‌کنند، ما معمولا در وهله نخست لابتالول را به کار می‌بریم زیرا پژوهش‌ها بی‌خطری آن را نیز تایید می‌کنند و در عمل دریافته‌ایم که این دارو مؤثرتر از متیل‌دوپا است و عوارض جانبی کمتر می‌دارد.

این بیمار باید طی حاملگی به دقت پیگیری شود و در مورد خطرات بالقوه پرفشاری خون در حاملگی به وی آموزش داده شود. از آنجا که وی سابقه‌ای 5 ساله از پرفشاری خون دارد، خطر پره‌اکلامپسی اضافه شده هم افزایش خواهد داشت. با توجه به فقدان توصیه‌های قطعی از نظر اهداف بهینه فشار خون، ما سعی می‌کنیم داروهای بیمار طوری تنظیم شود که فشار خون وی بین mmHg‌80/130 و mmHg‌100/150 حفظ شود. با توجه به لزوم برنامه‌ریزی دقیق قبل از حاملگی و نیاز به مراقبت‌های هماهنگ حین و بعد از حاملگی در زنان دچار پرفشاری مزمن خون طی سال‌های باروری، توصیه ما مراقبت‌های بین‌تخصصی است که پزشکان آموزش دیده در طب زنان و مامایی و نیز کسانی را که در زمینه پزشکی داخلی و خانواده آموزش دیده‌اند، در برگیرد

توضیحات بیشتر در ادامه مطلب

""رفع مشکلات جنسی آقایان برای همیشه ""

 

 

← آخرین پستها

← نویسندگان

← ابر برچسبها

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :